İlk defa kendimi bu kadar değersiz, kullanılmış ve aciz hissediyorum.
Hepsi onun yüzünden, saflığım yüzünden.
Ama nasıl bilebilirdim ki bana yalan söylediğini? Çok güzel rol yapıyordu.
Ait hissettim, hissettirdi.
Nasıl bilebilirdim ki aynı anda iki kişiyi idare ettiğini ve birisi aradan çekilince diğerine saracağını? Offffff.
Hayır aşık değilim. Onun düşüncesizlikleri, yalanları, egosu, beni aptal yerine koyması bozuyor sinirimi.
O kızla en fazla bir ay sürecek ilişkisi ve bana dönecek biliyorum. Onu biraz olsun tanıdıysam tıpış tıpış dönecek.
Belki de;
yurttaki kızın onunla aynı okulda olması,
sene başında onun saçma sapan hareketlerinin dikkatini çekmesi,
tesadüfen tanışmaları,
kıza anlattıkları,
benim onunla tanışmam,
o kızla aynı yurtta olmam,
bir şekilde bu bahsin açılması ve benim onun davranışlarına dikkat ettiğimde olumsuz taraflarını görmem, az da olsa mantıklı düşünmem.. Hepsi biz daha ileri gitmeyelim diye olmuş şeyler sanırım.
İlk defa canım bu kadar çok yandı, duygularım bu denli kullanıldı ama daha fazlası da olabilirdi, olmadı.
Allahım sana şükürler olsun.
"
“sorma yavrum neden değiştin
sen bambaşkaydın
kaybolmuş hem küçük hem
tam dibe vuracak yaştaydın
öyle dargın bakma
sen parla yıldızlar sönsün
sen bana deli deme deli değilim ben
hep yendim tükendim yenilendim ben
sona geldikçe, yola geldim ben”
Hemcinslerimden, onun egosundan ve kendimden nefret ediyorum.
Çok salağım. “sen farklısın” dedi inandım, “seni seviyorum” dedi inandım, “sana sarılmaya, sevgine ihtiyacım var” dedi inandım.. daha sayayım mı nelere inandığımı? Yo, hayır! Daha fazla hatırlayıp kendimi kahretmeye hiç niyetim yok, tamam kendimi sevmiyor olabilirim bu da bana koyabiröreröerö.. Neyse. İyi değilim işte. Hayal kırıklığı, beklentilerinizin gerçekleşmemesi ne kötü. En son NTV’nin açılımının Nergis TV olduğunu öğrendiğimde hayal kırıklığı yaşamıştım sanırım, geçenlerde. He işte birdenbire bu olunca berbat oldu her şey. Hakkında söylenilenlere aldırmadım, “hayır bu çocuk beni gerçekten seviyor hissediyorum” modlarındaydım hep. Sonra ne oldu ha? Evet seviyordu belki ama egosunu benden daha çok seviyordu. Ego, ego, ego.. Onun için ulaşılmaz gibiydim, çevresindeki kızlar gibi rahat değildim, çekingendim, diğerlerinden daha fazla önemsiyordum onu. Ama olmadı işte. Olmadı. Yapamadı. O ayarı tutturup beni onu sevdiğim gibi sevemedi. Yurttaki kız haklıydı, o çok korkunç biriydi.
Denedim, acaba cidden öyle mi diye merak ettim. O bana güzel şeyler söyledikçe ben de ona söyledim, böyle bi duygu sıçıntılığı yaşadık. Romantizm demiyorum çünkü bu söylediklerimiz ne onun içinden geliyordu, ne de benim. Sonra pat diye “ben sıkıldım artık” dediğimde ipler koptu tabi. “tamam sustum” dedi önce, cevap vermedim. “bi daha bu konuyu açan en adi neyse görüşürüz ama benden sıcaklık falan bekleme tamam mı” gibilerinden bir mesaj atmış. Cevap vermedim, veremedim, okur okumaz sildim.BİRİNCİSİ KONU NE? İKİNCİSİ “BENDEN SICAKLIK FALAN BEKLEME” NEDİR AMINA KOYAYIM. SANKİ SENİN SICAKLIĞINA İHTİYACIM VAR. SENDEN ÖNCE NASIL YAŞADIYSAM ŞİMDİ DE YAŞARIM. Dİ Mİ. NASIL Bİ EGOİTSİN SEN?
O, bu değil de; kandırıldığını bildiğin halde bilmiyormuş gibi yapmak, yapmaya çalışmak çok çok çok kötü.
Biraz bekledim, iyice düşündüm, düşünmeye çalıştım, sinirimin geçmesini bekledim ve son konuşmamızı yapmak üzere uzun bi mesaj attım.
“Zaten hiçbir zaman güvenemedin bana. Neden yakın olduk ki ben düşündüğün kadar temiz değilim. Seni hak etmiyorum tamam mı? Daha iyilerini, sana layık birilerini bul.” demişti sanırım.
Öyle işte. Niye yazıyorum böyle bilmiyorum, ama yapmak istediğim tek şey yazmak. Çevremde anlatabileceğim herkese anlattım her şeyi uzun uzun, hala rahatlamış değilim. Boğulacak gibi hissediyorum kendimi.
Hayal kırıklığı..
